کد خبر : ۲۴۳۷۲
تاریخ انتشار : ۱۴ آذر ۱۳۹۴ - ۱۱:۴۹
نکته آنلاین بررسی می‌کند:
صدا و سیما به عنوان رسانه ملی که میلیون‌ها مخاطب در سراسر کشور دارد، تاکنون آنطور که انتظار می‌رود موفق به ارایه و ترویج فرهنگ آپارتمان نشینی در کشور نشده است.

جای خالی صدا و سیما در ترویج فرهنگ آپارتمان نشینی

رعایت حقوق همسایگان و قوانین آپارتمان موضوع مهم دیگری است که انتظار می‌رود صدا و سیما در برنامه‌های مختلف به آن بیشتر بپردازد.
به گزارش نکته آنلاین ،  آپارتمان نشینی در ایران مقوله‌ی نسبتا جدیدی بوده که پیامد‌ها و آثار مثبت و منفی خود را به دنبال داشته است. اما شاید آنچه بیش از پیش به چشم می‌خورد این است که فرهنگ آپارتمان نشینی به همراه این نوع سبک زندگی هنوز نهادینه نشده است. چه بسا بسیاری از مشکلات و نزاع بین همسایه‌ها به عدم شناخت دقیق از وظایف و قوانین زندگی در آپارتمان باز می‌گردد و بسیاری از شهروندان هنوز خود را با این نوع از زندگی سازگار نکرده اند.
بی شک یکی از وظایف خطیر صدا و سیما، فرهنگ سازی و گسترش هنجار‌های اجتماعی است و باید دید که رسانه ملی تا اندازه به شناخت فرهنگ آپارتمان نشینی کمک نموده است.
یکی از نخستین سریال‌های تلویزیونی بعد از انقلاب که به ‌طور مستقیم به مسائل همسایه‌ها در یک محله می‌پرداخت، «سایه همسایه» بود. البته سال 1363 «مخمصه» و سال 1364 نیز سری اول «آیینه» به چنین مسائلی می‌پرداختند (موضوع‌های مشترکی که اهالی یک محله یا آپارتمان با آنها درگیر هستند) اما در مخمصه، کشمکش بر سر پولی که برای لوله‌کشی آب به یک نفر امانت داده می‌شود و در مجموعه آیینه نیز بیشتر مسائل خانوادگی و زن و شوهری در میان زوج‌هایی که در یک آپارتمان زندگی می‌کردند، محمل اصلی داستان و موضوع سریال بود.
سایه همسایه سریال را به داستان زندگی یکی از افراد یا خانواده‌هایی که در محله زندگی می‌کردند، اختصاص می‌داد و در واقع ارتباط داستان شخصی هر فرد با دیگر ساکنان محله را هم چاشنی داستان سریال می‌کرد.
ساختمان اصلی ‌سایه همسایه‌ بیش از آن‌که بر محور یک داستان کلی استوار باشد بر بنای همان تک‌داستان‌هایی که هر بار پیرامون یک فرد یا خانواده شکل می‌گرفت سرپا می‌ماند. در واقع این سریال به همراه «مخمصه» و البته بیش از هر دوی اینها «آیینه»، سنگ بنای سریال‌های متعدد موسوم به «آپارتمانی» را در سال‌های بعدی حیات تلویزیون در ایران شکل دادند، هرچند ‌ فضای داستان و لوکیشن اصلی ‌سایه همسایه‌ نه در آپارتمان، که در یک محله قدیمی و سنتی می‌گذشت.
دیری نگذشت که اتوبان‌ها و خیابان‌های تازه‌ای احداث شدند، خانه‌ها سر به فلک کشیدند و آدم‌ها در عین نقل مکان به ارتفاع‌های دست‌ساز بشر از نظر طولی و عرضی هم از یکدیگر دور و دورتر شدند. شرایطی که روز به روز آداب، وسایل، کنش‌ها و واکنش‌های تازه‌ای را از ما می‌طلبد و در یک کلام، به صورت قفسی سیمانی بر همه ما تحمیل شده است.
پس از آن در دهه 80 و در قالب طنز، سریال زیر آسمان شهر نمونه بارزی از سریال‌های آپارتمانی بود که با استقبال مخاطبان مواجه شد.
دو هدف کلی را در این سریال می‌توان مشاهده کرد، توجه به ارزش‌های اخلاقی و حفظ آداب و سنن در میان همسایگان از یک طرف و ترویج آداب و قوانین آپارتمان نشینی از سوی دیگر، دو مقوله ای بود که در این سریال به خوبی قابل درک بود.
در واقع رسانه ملی در برخورد با آپارتمان نیشنی با همین دو مقوله‌ی مهم دست و پنجه نرم می‌کند. باید بگونه ای تبیین شود که تغییر نوع زندگی از خانه‌های ویلایی و محلی به آپارتمان، باعث فراموشی سنت‌های اصیل که ریشه در فرهنگ ملی و اسلامی مردم دارد نشود.
دید و بازدید، کمک به یکدیگر، مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی و ... به اندازه ای که باعث از بین رفتن استقلال و ایجاد مزاحمت برای همسایه‌ها نشود، بخشی از ارزش‌های اخلاقی است که در روایات اسلامی نیز بسیار از آن سخن گفته شده است.
از سوی دیگر رعایت حقوق همسایگان و قوانین آپارتمان موضوع مهم دیگری است که انتظار می‌رود صدا و سیما در برنامه‌های مختلف به آن بیشتر بپردازد.
به جزء چند سریال آپارتمانی در قالب طنز که در دهه 80 و قبل از آن به نمایش گذاشته شد و با موفقیت هایی رو به رو گردید، مدتی است که جای خالی سریال و برنامه هایی که به طور مشخص به روابط بین همسایگان در یک آپارتمان بپردازد، خالی است.
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: